அந்த பிச்சைக்காரன்

கோ.மாத்ருபூதேஸ்வரன்

ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் நாட்காட்டியில் ஒரு சிவப்பு பெட்டிக்குள் அடைக்கப்பட்ட விடுமுறை நாள் மட்டுமல்ல; சில சமயங்களில் மனிதர்களின் முகமூடிகளை மெதுவாக உரித்து, அவர்களின் உண்மை முகங்களை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வரும் நாள்.

அன்றைய ஞாயிறு அப்படித்தான்.

என் நினைவின் ஒரு மூலையில் அந்த நாள் இன்னும் அசையாமல் நிற்கிறது. காலம் பல அடுக்குகள் கடந்து விட்டாலும், அந்தக் காட்சிகள் மட்டும் தூசி படியாமல் இருக்கின்றன. ஏனெனில் அது ஒரு சம்பவம் அல்ல; அது ஒரு வெளிப்பாடு.

காலை ஏழு மணிக்கு என் செல்போன் ஒலித்தது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால், தொலைபேசி ஒலிப்பது எனக்கு சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.
மறுமுனையில் என்னுடன் வேலை பார்க்கும் பெண் அதிகாரி.

அவருடைய குரலில் வழக்கமான அலுவலக மரியாதை இல்லை. பதற்றம் மட்டுமே இருந்தது.  “சார்… என் மாமியாருக்கு உடல்நிலை ரொம்ப சரியில்லை. நேத்து இரவு மருத்துவமனையில் சேர்த்திருக்கோம். கணவரும் வெளியூரில் இருக்கார். திங்கள் காலை அலுவலகம் வர முடியாது. அலுவலகச் சாவியை உங்களிடம் கொடுக்கணும்.”

அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் மனதில் ஒரு வரி ஓடியது.

எத்தனை குடும்பங்களில் இப்படிப்பட்ட அவசரங்கள் நடக்கின்றன. எத்தனை பேர் தங்கள் வேலையை விட, தங்கள் உறவுகளை முதன்மைப்படுத்த வேண்டிய சூழலில் இருக்கிறார்கள்.

“சரி,” என்றேன்.
“நான் கூடுவாஞ்சேரியில் இருந்து எலக்ட்ரிக் ட்ரெயினில் நங்கநல்லூர் வர்றேன். நீங்க அங்க வந்தா போதும்.”
“சரி,” என்றேன் மீண்டும்.
அந்த “சரி” என்ற சொல்லுக்குள் ஒரு முழுக் கதை ஒளிந்து இருந்தது.

காலை எட்டு முப்பது மணியளவில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினேன்.

வெளியே வந்தபோது, நகரம் இன்னும் அரைத் தூக்கத்தில் இருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை என்றாலே சாலைகளில் ஒரு விதமான சோம்பல் படர்ந்திருக்கும். வார நாட்களில் கத்திக் கொண்டிருக்கும் ஹாரன் சத்தங்கள் அன்று அமைதியாக இருக்கும்.

ஒரு தேநீர் கடை மட்டும் திறந்திருந்தது. அடுப்பில் தேநீர் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. காற்றில் தேயிலை வாசனை.

இப்போது ஒரு தேநீர் குடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.  ஆனால் நேரம் குறைவு.  நங்கநல்லூர் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தபோது, வழக்கமான பரபரப்பு இல்லை.  வார நாட்களில் அங்கு மனிதர்கள் வெள்ளம் போல ஓடுவார்கள்.  அன்று அவர்கள் சிதறிய துளிகள் போல இருந்தார்கள்.

வாகனத்தை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, நடைபாதை மேம்பாலம் நோக்கி நடந்தேன்.

படிகளில் காலை வைத்த நொடியில், அந்தக் குரல்கள்.

“ஐயா…”
“அம்மா…”

இது புதிய அனுபவம் அல்ல. தினமும் பார்க்கும் காட்சி.  ஆனால் அன்று அந்தக் குரல்கள் என்னைச் சற்று அதிகமாகவே தொந்தரவு செய்தன.ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு விடுமுறை.  ஆனால் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்கு விடுமுறை இல்லை.  அவர்கள் தினமும் போலவே தங்கள் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தைத் தொடங்கியிருந்தனர்.

கண் தெரியாதவர்கள்.  ஒரு கால் இல்லாதவன். ஒரு கையை இழந்தவன். மடியில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்த பெண்.  அந்தக் குழந்தையின் கண்களில் கூட, வயதுக்கு மீறிய சோர்வு இருந்தது.  இந்தக் குழந்தை வளர்ந்து என்ன ஆகப்போகிறது? மற்றொரு பிச்சைக்காரனா?  அந்த எண்ணமே என்னை நடுங்கச் செய்தது.  அவர்களுக்கிடையில் ஒருவர்மேல் என் பார்வை நின்றது.  வயதானவர்.

வெள்ளைத் தாடி. குலைந்த முடி. அழுக்கான சட்டை. கிழிந்த வேட்டி. படிகளின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, நடக்க முடியாதவர் போல குனிந்து இருந்தார்.  அவர் விடும் ஓலம் மற்றவர்களைவிட மெதுவாக இருந்தது.

அதில் ஒரு கோபம் இல்லை.  ஒரு கோரிக்கை இல்லை.  ஒரு சோர்வு மட்டும். எனக்கு பசி இருந்தது.  ஆனால் மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.  கையில் இருந்த ஒரு பத்து ரூபாயை எடுத்து, அவருடைய கையில் வைத்தேன்.

அவர் என் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை.  ஒருவேளை பார்க்க முடியாமலும் இருக்கலாம்.  ஒருவேளை பார்க்க விரும்பாமலும் இருக்கலாம்.  அந்த பெண் அதிகாரி தாம்பரத்தைத் தாண்டி வருவதாக மெசேஜ் அனுப்பினார். நான் படிகளின் அருகே நின்றேன்.  சற்று நேரத்தில் ரயில் வந்து நின்றது.

அவர் இறங்கி வந்து அலுவலகச் சாவிகளை என்னிடம் கொடுத்தார்.
“சார், ரொம்ப நன்றி.”
“பரவாயில்லை,” என்றேன்.
அவர் சென்றதும், நான் மீண்டும் மேம்பாலம் ஏறினேன்.

அப்போதுதான்—ஒரு சலசலப்பு.  மற்ற நாட்களில் இதை யாரும் கவனிக்க மாட்டார்கள்.  ஆனால் அன்று கூட்டம் குறைவாக இருந்ததால், அந்த அசைவை நான் கவனித்தேன். அந்த வயதான பிச்சைக்காரன்—  திடீரென எழுந்தார்.  என் கண்கள் விரிந்தன.  நடக்க முடியாதவர் போல இருந்தாரே?   அடுத்த நொடியே அவர் வேகமாக படிகளில் இறங்கினார். ஒரு தடுமாற்றமும் இல்லை.
ஒரு தயக்கமும் இல்லை. கீழே பார்த்தால், ஒரு மதுக்கடை ஷட்டர் மெதுவாக மேலேறிக் கொண்டிருந்தது.  அவ்வளவுதான்.

அதுவரை சோம்பலாக இருந்த சாலை திடீரென உயிர்ப்படைந்தது.  மக்கள் முந்தியடித்தனர்.  யாருக்கும் யாரைப் பற்றியும் கவலை இல்லை.  அந்த வயதானவரும் அந்தக் கூட்டத்தில் ஒருவராக மாறினார்.  அவர் சரியான பணத்தை எடுத்து, ஒரு குவாட்டரை வாங்கினார்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது, என் மனத்தில் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது.  அப்படியானால் இத்தனை நேரம் நான் பார்த்த வேதனை?  அவர் கடையின் ஓரமாக நின்று, குவாட்டரை திறந்து வேகமாக குடித்தார்.  அந்த முகத்தில் இப்போது எந்த சோர்வும் இல்லை.  ஒரு திருப்தி.  ஒரு போதை.  குவாட்டர் காலியானதும்—அவர் தனது உடையைச் சரிசெய்தார்.

வெள்ளைத் தாடியைச் சற்று இழுத்தார்.  தலையை மீண்டும் குனிந்த நிலையில் வைத்துக் கொண்டார்.

மீண்டும்—
மேம்பாலத்தின் மேலே ஏறி, நடக்க முடியாதவர் போல மாறி, அதே இடத்தில் அமர்ந்தார்.

“ஐயா…”
அந்தக் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது.  நான் அசையாமல் நின்றேன்.  எனக்கு கோபம் வந்தது.  பிறகு சிரிப்பு வந்தது.  பிறகு ஒரு விசித்திரமான சோகம்.  அவர் ஒருவரை மட்டும் குற்றவாளி என்று சொல்ல முடியுமா?

ஒரு மனிதன் இப்படிப் போலியாக நடிக்க வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறான் என்றால், அந்தக் காரணம் அவனுக்குள் மட்டுமா?  வேலை தராத அமைப்பு.  மதுவை மலிவாகக் கிடைக்கச் செய்யும் அரசு.  மனிதனை மனிதனாகப் பார்க்க மறுக்கும் சமூகம்.  இவை எல்லாம் சேர்ந்து தான் அவனை உருவாக்கியிருக்கின்றன.  அவர் பிச்சைக்காரன் அல்ல.

அவர்—
நாம் உருவாக்கிய ஒரு உயிருள்ள சாட்சி..

மேம்பாலத்திலிருந்து இறங்கும்போது, என் கையில் இருந்த அலுவலகச் சாவி கனமாக இருந்தது.  ஆனால் அதைவிட கனமாக இருந்தது—என் மனசாட்சி.