கிராமத்து கோடை ஏரி

காகமோ கரையுதுங்க
கானாங்குருவி கத்துதுங்க
குயில் சத்தம் கேட்குதுங்க
குள்ள முயல் ஓடுதுங்க

கரையோரம் வேப்பமரம்
வேர் தெரிய நிக்குதுங்க
காய்ஞ்ச கருவேலம்
காலைப்பதம் பாக்குதுங்க

ஓங்கி தேய்ந்த ஒத்தையடி
ஒழுங்கா பார்த்து வாங்க
காலை கொஞ்சம் எடரி வச்சா
நெருங்கி முள்ளு குத்தும் அங்க

மஞ்ச தேய்ச்ச பாறை கல்லோ
காஞ்சி போய் கிடக்குதுங்க
முள்ளு புதுர குள்ள
முனி இருக்குன்னு சொல்றாங்க

முடிஞ்சா தொடுங்கடான்னு
முரட்டு புளியமரம்
ஆணி அடிச்சதாலே
அவனவனுக்கும் கொலை பதறும்

பாதுகாப்பு இல்லாம
நெட்டாக வளர்ந்திருக்கு
கோடை வெயில் ஆச்சுதுன்னா
நொங்கு படையல் நமக்கிருக்கு

ஊசி மட்ட மேல
ஓணான் ஒன்னும் முறைக்குதுங்க
என் மரத்த நாடாதன்னு
நஞ்சு சாபம் கொடுக்குதுங்க

மஞ்சள் காய தவிர்த்து கண்
கருப்பு பழத்தை தேடுதுங்க
மாட்டிய சுரட்டு கோலுக்கோ
மல்யுத்தம் நடக்குதுங்க

சாணத்தை உருட்டிக்கிட்டே
வீடு தேடும் வண்டுகள் கூட்டம்
சலசலப்பு சத்தம் எல்லாம்
சாயங்காலம் தான் கேட்கும்

கள்ளி புதருக்குள்ள
பூனர் காசர் சேர்ந்திருக்கு
கோர முளச்சிடுச்சு
வெயிலெல்லாம் பறந்திருக்கு

கோடை கொளுத்திருச்சு
குட்ட மட்டும் மிஞ்சிருக்கு
மீன் எல்லாம் புழுங்கி
மழைக்குத்தான் காத்திருக்கு

ஒத்தக்கால் தூக்கி
நாரை அங்க தவமிருக்கு
மண் பிடிப்பு ஓரத்துல
பால் நண்டு மாண்டிருக்கு

பலர் அந்தரங்கம் பார்த்த
மீனுங்க அழிஞ்சு கிட்டே வருது இங்க
கருமேக வரணுமுன்னு
கடவுளுக்கு மனு போடுதுங்க

– கவிஞர் ஜெயரா