கடைசி பேருந்து

முனைவர் சிவகாமசுந்தரி நாகமணி

இரவு பத்து மணி. சென்னை கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம். மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது.

பிரியா நடைமேடையில் நின்றாள். இருபத்தி ஆறு வயது. கையில் ரிசிக்னேஷன் லெட்டர். கண்களில் கோபம், விரக்தி. ஐடி கம்பெனியில் டீம் லீட். சம்பளம் இரண்டு லட்சம். ஆனால் நிம்மதி இல்லை. பாஸ் திட்டினான். டார்கெட் டென்ஷன். “போதும் இந்த கார்ப்பரேட் நரகம். ஊருக்குப் போறேன். விவசாயம் பார்க்கப் போறேன்,” என்று வேலையை ரிசைன் பண்ணிவிட்டு கிளம்பிவிட்டாள்.

கடைசி பேருந்து திருச்சிக்கு. பத்தரைக்கு. கூட்டம் இல்லை. பின் சீட்டில் உட்கார்ந்தாள். ஜன்னல் ஓரம். கண்ணை மூடினாள். “இனி யார் திட்டினாலும் கவலையில்லை. சொந்த கால்ல நிக்கணும்.”

பக்கத்து சீட்டில் ஒரு பாட்டி வந்து உட்கார்ந்தாள். எழுபது வயது இருக்கும். சுருக்கம் விழுந்த முகம். கையில் பழைய துணிப்பை. அதில் மருந்து பாட்டில்கள். கிழிந்த ரவிக்கை. வெள்ளை சேலை.

பேருந்து கிளம்பியது. மழை வேகமெடுத்தது. பாட்டி இருமினாள். விடாமல் இருமினாள். பிரியா தண்ணீர் பாட்டிலை நீட்டினாள். “பாட்டி, தண்ணி குடிங்க.”

பாட்டி சிரித்தாள். பல் இல்லை. “வேண்டாம் தாயி. நீ குடி. நான் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போறேன். கேன்சர். கடைசி ஸ்டேஜ். திருச்சி அரசு ஆஸ்பத்திரில கீமோ. மாசம் ஒரு தடவை வந்துட்டுப் போவேன்.”

பிரியாவுக்கு சுரீர் என்றது. “தனியாவா பாட்டி? பசங்க?”

பாட்டி வெளியே பார்த்தாள். மழை ஜன்னல் கண்ணாடியில் கோடு கோடாக வழிந்தது. “ரெண்டு பையன் தாயி. ஒருத்தன் துபாய். பெரிய சம்பளம். மாசம் அஞ்சு லட்சம். ஆனா ஃபோன் பண்ண மாட்டான். ‘பிசி, பிசி’ம்பான். இன்னொருத்தன் பெங்களூர். ஐடி. அவனுக்கும் நேரமில்ல. ‘அம்மா, நீ செத்தா கூட லீவு கிடைக்காது. பிராஜெக்ட் டெலிவரி’ம்பான். நானா வருவேன். போவேன். செத்தா அரசாங்கம் புதைக்கும்.”

பிரியாவின் கையில் இருந்த ரிசிக்னேஷன் லெட்டர் நடுங்கியது. “காசு அனுப்புவாங்களா பாட்டி?”

பாட்டி சிரித்தாள். அந்த சிரிப்பில் ஆயிரம் வலி. “காசு? மாசம் பத்தாயிரம் அனுப்புவான் பெரியவன். அது என் மருந்துக்கே பத்தாது. ஆனா நான் என்ன கேட்குறேன்? ஒரு வாய் சாப்பாடு போடு, பக்கத்துல உட்காருன்னு தானே கேட்குறேன். அது கிடைக்கல தாயி. காசு இருக்கு. ஆள் இல்ல. நான் சாகும்போது கண்ண மூட ஒரு கை வேணும். அது இல்ல.”

பேருந்து வேகமெடுத்தது. பிரியாவின் மனசு நின்றது. இரண்டு லட்சம் சம்பளம். ஆனா நிம்மதி? கடைசி காலத்துல கூட வர ஒரு உறவு?

“பாட்டி, நான் வேலைய விட்டுட்டு ஊருக்குப் போறேன். கோபத்துல. ஆனா இப்போ புரியுது. ஓடுறதுல அர்த்தமில்ல. நிக்கணும். உறவுகள காப்பாத்தணும். காசு மட்டும் வாழ்க்கை இல்ல.”

பாட்டி அவள் தலையைக் கோதினாள். “அழாத தாயி. வேலைய விட்டுடாத. வேலை வேணும். ஆனா வேலை மட்டுமே வாழ்க்கை இல்ல. வீட்டுக்கு ஃபோன் பண்ணு. அம்மா அப்பாகிட்ட பேசு. திட்டினா திட்டட்டும். ஆனா பேசு. நாளைக்கு நான் நிக்கற மாதிரி தனியா நிக்கக்கூடாது.”

திருச்சி வந்தது. விடியல் நாலு மணி. பாட்டி இறங்கினாள். பிரியா கையைப் பிடித்தாள். “பாட்டி, நம்பர் கொடுங்க. நான் வாரா வாரம் பேசுறேன். நீங்க எனக்கு பாட்டி.”

பாட்டி கண் கலங்கினாள். “நூறு வயசு வாழு தாயி.”

பிரியா பேருந்து நிலையத்திலேயே உட்கார்ந்தாள். மொபைலை எடுத்தாள். எச்ஆர்க்கு மெயில் டைப் பண்ணினாள்: “ரிசிக்னேஷன் வித்ட்ரா பண்றேன். மன்னிச்சுடுங்க. ஒரு வாரம் லீவு வேணும். ஊருக்குப் போய் அம்மா அப்பாவ பார்க்கணும்.”

பிறகு அம்மாவுக்கு கால் பண்ணினாள். “அம்மா… நான் வர்றேன்… அரைச்சு விட்ட சாம்பார் வை… எண்ணெய் கத்தரிக்காய் வேணும்”

வெளியே மழை நின்றிருந்தது. வானம் வெளுத்திருந்தது. பிரியாவின் மனசும்.