கவிதை

சுவனங்களுக்கான பட்டோலைகளை நபிகள் எழுதினார்கள் ... அதனை இறைவன் எந்த மறுப்பும் இல்லாமல் அங்கீகரித்தான்... அவர்களின் வாய்ச்சொற்கள் சுவனங்களில் சூட்டப்படும்...

கொஞ்சம் தேசம்... கொஞ்சம் நேசம்... கொஞ்சம் ஈரம்... கொஞ்சம் வீரம்... கொஞ்சம் போதை... கொஞ்சம் மேதை... கொஞ்சம் ஏழ்மை... கொஞ்சம்...

அன்பால் விளைந்து பண்பாய் வளர்ந்தாய் ஆருயிரைத் தேக்கி உண்மையை வளர்த்தாய் உள்ளே வெளியை உணர்ந்து தேக்கினாய் பெரிய சக்தியை அகத்தில்...

வானமளந்த வன்மொழி வாழியவே என்றென்றும் வண்ணம் கூட்டும் பொன்னும் மின்னும் வஞ்சம் இல்லா பஞ்சணையாய் மிஞ்சும் வாடிய பயிருக்கு உயிராய்...

ஏற்றி விடுவதற்கானவை ஏணிகள்... அவை எப்படி ஏறும்... வரைமுறை மீறக்கூடாத வாழ்வின்/ இலக்கணங்களைப் பேசும் ஏணி வரைமுறைகளை எப்படி மீறும்?...

தேயாத வானம் தெளிவான நன்னீர் தேறி வரும் பல்கலையின் ஞானம் ஓயாத உழைப்பு உற்சாகத்துள்ளல் ஊற்றி வைத்த உறை மோரின்...

மலர் பூத்த வனமதில் மங்கையவள் மனம்!! மயக்கும் மாலைப் பொழுதில் பெருமகிழ்ச்சிதனைகண்டாளோ? கையில் ஓர் வீணை!! இசைப்பதோ ஓர் இனிய...

ஒரு தேவதை சித்திரவதை செய்யப்பட்டிருக்கிறாள்... பெரிய மனிதர்கள் தேசம் கொடிய மிருகங்களின் காடாகி இருக்கிறது... ஒரு மலரின் முகத்தைச் சிதைத்து...

பூக்களின்‌ அழகென்ன புன்னகையின் நிறமென்ன பாக்களின் வழியென்ன பரம்பொருளின் இடமென்ன கற்றறிந்தார் கர்வமின்றி விளங்குகின்ற நற்றவரின் நாக்கினிலே நடமாடும் நாயகனே.....

இயற்கை சீறும்போது அதன் இன்னொருபுறம் வியந்து பார்க்கிறது... இடருற்றவருக்கு வேறொரு கரம் தந்து இனிய செய்கிறது.... மானும் மாடும் மரமும்...