கவிதை

குப்பைக் கூளங்கள் விடுத்து மனக் குப்பைகள் எரி... அறிவு வளர்த்து அறியாமை எடுத்தெறி... எடுத்தெரி... நற்பண்பு மிகக் கொள் நச்சுகள்...

நிறைய கரும்பும் கொஞ்சம் மஞ்சள் கிழங்குமாக உள்நுழையும் அப்பாவை தொழுவதிலிருந்து குரலெழுப்பி வாஞ்சையாய் விசாரித்த லட்சுமி .... கொஞ்சம் வெண்பொங்கலும்...

சூரியனை எழுப்புகின்ற சூரியன் கடிகாரத்தில் வீரியன் வெற்று உடலால் உழவன் உழைப்பான் உழவனின் உழைப்பை போற்றும் பெருநாள். ஏலே ஏலே...

கலைவாணர் வீடு ... அது கலைந்த கூடாகி நாளாயிற்று ... மதுர பவனம் துயர பவனமாகி ஆண்டுகள் பல வாயிற்று...

உனக்கும் எனக்கும் இடையில் சிறைப்பட்டுக் கிடக்கும் வார்த்தைகள் மவுனத்தின் மரணத்தை வேண்டுகின்றன... அவிழ்ந்து கிடக்கும் கும்மிருட்டிலும்... இடறும் கால் முட்டி...

இருத்தல் முக்கியம்... நீ நீயாக இரு... மற்றவர் சுமை சுமக்கும் வேறாக அல்லாத நீயாக... யாருக்காகவும் எப்போதும் மாறிப் போகாத...

2025 புத்தாண்டே வருக வருக புவியினில் சரித்திரம் படைப்போம். 2025புத்தாண்டே வருக வருக மனித நேயம் மலரட்டும் மாற்றார் கருத்தையும்...

பாரதத்தில் மனிதநேயம் பகுத்தறிவோடு மலரட்டும் ஜனநாயக புத்தாண்டு ஜனங்களிடம் சிறக்கட்டும் ஆளுகின்ற பொறுப்பாளியின் அதிகாரம் விலகட்டும் ஒரேநாடு ஒரேமொழி ஒவ்வாமை...

அது பேரிறைவன் அற்புதத்தின் பெருங்கருணை... கன்னி மரியாளுக்கானது கருத்தன் பரிசானது... தந்து சொன்னது கண்ணியம் ஆனது "அவர் என் வார்த்தையாய்...

சுனாமி, காலனின் பினாமி! அகலக் கால்வைத்த ஆழிப்பேரலையால் - தமிழ்க்கரையின் நீளம் பார்த்தது - மரணங்களின் நீலம் பூத்தது -...