“அன்பின் கடமை”

திவன்யா பிரபாகரன்

என் மாமாவிடம் கேட்ட ஒரு மறக்க முடியாத கதை.

என் மாமா அவர்கள் வணிகக் கப்பலில் தலைவராக (Merchant Navy Captain) பணியாற்றி வருகிறார். கப்பல் பயணப் பணிகளுக்கு இடையே கிடைக்கும் ஓய்வு நாட்களில், மாமியோடு சேர்ந்து சர்வதேச நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்வதை வழக்கமாகக் கொண்டவர்.

அப்படி 2017-ஆம் ஆண்டு, மெக்ஸிகோ நாட்டின் குவாடலஹாரா (Guadalajara) நகரில் மூன்று மாதங்கள் தங்கியிருந்தபோது, அவர்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு அபூர்வமான நட்பையும், அங்கே அவர்கள் கண்ட வியக்கத்தக்க குடும்பப் பிணைப்பையும் பற்றியும் என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். கேட்டு மெய்சிலிர்த்த அந்த அனுபவத்தை, இதோ உங்கள் முன் கதையாகப் பகிர்கிறேன்.

மெக்ஸிகோ தந்த பாடம்: அன்பின் ‘காவல் அட்டவணை’ மெக்ஸிகோ நாட்டின் குவாடலஹாரா நகரின் மாலைப் பொழுதுகளில் ஒரு தனித்துவமான அழகு உண்டு. சூரியன் மறையும் அந்த நேரத்தில், சுற்றியுள்ள அடர்ந்த மரங்களிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பறவைகளின் ரீங்காரமும், படபடப்பும் வானத்தை நிரப்பும். கம்பீரமான உயரமான இரும்பு வாசல்களுக்குப் பின்னால், கண்ணைக்கவரும் பல வண்ணப் பூச்செடிகளும், எலுமிச்சை மரங்களும் நிறைந்த அழகான வீடுகள் அமைதியாக இருக்கும்.

அங்கே மாநகராட்சியால் பொதுமக்களுக்காக மிகவும் நேர்த்தியாகத் திட்டமிட்டுப் பராமரிக்கப்படும் பிரம்மாண்டமான பூங்காக்கள் நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கும். இந்தியாவில் இதுபோன்ற மிகப்பெரிய நகர்ப்புறப் பூங்காக்களைப் பார்ப்பது மிகவும் அபூர்வம்! நாம் ‘கூகுள் மேப்பில்’ (Google Maps) அப்பகுதியை ஜூம் செய்து பார்த்தாலே, ஒரு நகரத்திற்குள் இவ்வளவு பெரிய பச்சைப்பசேல் பூங்காக்களா என வியந்துபோவோம்.

அந்த நகரின் சாப்போபன் (Zapopan) பகுதியில் ஒரு Airbnb வீட்டில் தங்கியிருந்தபோதுதான், மாமாவிற்கும் மாமிக்கும் ஒரு புதிய குடும்பம் அறிமுகமானது. அவர்களது வீட்டு உரிமையாளர்களான ஹெர்மான் மற்றும் அங்கேலா (Germán and Ángela) தம்பதியர் அவர்களுக்கு மிக நல்ல நண்பர்களானார்கள். ஸ்பானிஷ் மொழியில் Germán என்பதை ஹெர்மான் என்றும், Ángela என்பதில் ‘G’ எழுத்தைத் தொண்டையிலிருந்து ‘Kh’ என ஒலித்து ‘அங்கேலா’ (Ankhela) என்றும் உச்சரிப்பார்கள்.

அவர்களது நட்பின் மூன்றாம் வாரத்தில், அங்கேலா மாமாவையும் மாமியையும் தன் பாட்டியின் வீட்டில் நடைபெறும் மாதாந்திர குடும்ப மறுசந்திப்பிற்கு (Family Reunion) அன்போடு அழைத்தார். அந்த அழைப்பின் மூலமாகத்தான், அங்கேலாவின் பாட்டி ‘மம்மா மிக்கி’யின் (Mama Miki) அறிமுகம் கிடைத்தது. 82 வயதிலும் தளராத சுறுசுறுப்போடு இருந்த அந்த மூதாட்டியின் முகம் எப்போதும் புன்னகையைச் சுமந்திருந்தது.

இரும்புப் பெண்ணும், வரலாற்றுப் பின்னணியும் மம்மா மிக்கியின் கணவர் ஒரு காலத்திய ‘அந்நிய தேசத்து உழைப்பாளி’. அமெரிக்காவில் பணிபுரிந்த அவர், வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே ஒரு மாத விடுமுறையில் மெக்ஸிகோ வருவார். “அவர் விடுமுறையில் வந்து அன்பு செலுத்துவதற்கும், அடுத்த குழந்தையை உருவாக்குவதற்கும் மட்டுமே நேரம் சரியாக இருக்கும்!” என்று மம்மா மிக்கி சிரித்துக் கொண்டே தன் கடந்த காலத்தைச் சொன்னபோது, அந்த அறையில் சிரிப்பலை பரவியது.

ஆனாலும், ஆறு குழந்தைகளையும் ஒற்றை ஆளாக, மிகவும் கண்டிப்புடன் வளர்த்து ஆளாக்கியவர் அவர்தான். தவறுகள் செய்தால் கண்டிப்பான தண்டனைகளும் உண்டு! அதனால் தான், மூத்த மகனும் நரம்பியல் பேராசிரியருமான மிகேல் (Miguel) தன் தாயை “இரும்புப் பெண்” (Iron Lady) என்று பெருமையோடு அழைப்பார். தன் 60வது வயதில் ஓய்வுபெற்று வீட்டிற்குத் திரும்பிய கணவர், அடுத்த ஒரு ஆண்டிலேயே உடல்நலக்குறைவால் மறைந்தது மம்மா மிக்கியின் வாழ்வில் மிகப்பெரிய இழப்பு. ஆனால், அந்தப் புயலையெல்லாம் தாண்டி நின்று, தன் குடும்பத்தை ஒரு பெரு மரமாக வளர்த்தெடுத்திருந்தார் அந்தத் தாய்.

அன்பின் மையம்: ‘வாட்ச்கீப்பிங்’ (Watchkeeping) அட்டவணை மாதத்தின் கடைசி ஞாயிற்றுக்கிழமை மம்மா மிக்கியின் வீட்டில் நடக்கும் அந்த குடும்ப மறுசந்திப்பு ஒரு திருவிழாவைப் போல இருக்கும். நரம்பியல் பேராசிரியர், ஓவியர், தொழிலதிபர், இல்லத்தரசிகள் என அவரது 6 மகன்கள், மகள்கள் மற்றும் 10 பேரக்குழந்தைகள் உட்பட 22 குடும்ப உறுப்பினர்களும் அங்கே ஒன்று கூடுவார்கள். மதிய உணவிற்காக அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் தங்கள் வீடுகளிலேயே விதவிதமான பாரம்பரிய உணவுகளைச் சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு வந்து, ஒன்றாகப் பகிர்ந்து உண்பார்கள்.

அங்கேலாவின் தாயார் பமேலா (Pamela), மெக்ஸிகோவின் பாரம்பரிய உணவான பொசோலே (Pozole) – காய்கறிகள், கார்ன் மற்றும் நறுமணப் பொருட்கள் சேர்த்து மெதுவாக வேகவைத்த சூடான சூப் போன்ற உணவு – மற்றும் செம்பருத்திப் பூவில் செய்து குளிரூட்டப்பட்ட ஹமைக்கா நீர் (Jamaica drink – chilled hibiscus tea) ஆகியவற்றைச் செய்து எடுத்துவந்திருந்தார்.

அங்கு கூடியிருந்த அந்த மெக்ஸிகன் குடும்பத்தினர் அனைவருமே மாமாவையும் மாமியையும் அளவில்லா இன்முகத்தோடும், மாறாத அன்போடும் வரவேற்றார்கள். வெளிநாட்டவர் என்ற எந்தவித அந்நிய உணர்வும் தெரியாதவாறு, தங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராகவே தங்களை அரவணைத்துக் கொண்டதை எண்ணி மாமாவும் மாமியும் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டார்கள்.

அங்கே உணவுக்குப் பிறகு கொண்டாட்டம் வேறு கட்டத்திற்கு நகர்ந்தது! குடும்பத்தில் ஒருவர் கிட்டார் (Guitar) வாசிக்க, மற்றொருவர் இனிமையாகப் பாடல்கள் பாடத் தொடங்கினார். துள்ளிக்குதித்த குழந்தைகள் அந்த இசைக்கு ஏற்ப உற்சாகமாக நடனமாடினார்கள். ஒருவரையொருவர் கிண்டல் செய்வதும், நகைச்சுவைகளாகப் பேசிச் சிரிப்பதுமாக அந்த மாலைப் பொழுது முழுவதுமே கலகலப்பாகச் சென்றது. இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மம்மா மிக்கியின் முகத்தில் வழியும் புன்னகையும் மகிழ்ச்சியான சிரிப்பும் அந்த வீட்டையே மேலும் ஒளிரச் செய்தன!

மாமாவும் மாமியும் அந்த குடும்பச் சந்திப்பில் கலந்துகொண்டபோது, அவர்களுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது—”83 வயதில் இந்த பெரிய வீட்டில் Mama Miki எப்படி தனியாகச் சமாளிக்கிறார்?” அதற்கு அவர்கள் சொன்ன பதில் எல்லோரையும் அப்படியே வியப்பில் ஆழ்த்தியது!

கப்பலில் மாலுமிகள் பணியைப் பகிர்ந்துகொள்ள அமைக்கும் “வாட்ச்கீப்பிங்” (Watchkeeping) முறையைப் போல, அந்த 22 குடும்ப உறுப்பினர்களும் ஒரு மாதத்திற்கான கால அட்டவணையை (Monthly Chart) தயார் செய்கிறார்கள். பகல் நேரம்: மம்மா மிக்கி தன் அன்றாட வேலைகளைத் தானே சுறுசுறுப்பாகச் செய்துகொள்வார்.

இரவு நேரம்: அந்த 22 பேரில் ஒருவர், தன்னார்வமாக மம்மா மிக்கியின் வீட்டிற்கு வந்து இரவு அவருடன் தங்குவார். மாதத்தின் 1-ஆம் தேதி முதல் கடைசி நாள் வரை, சுழற்சி முறையில் ஏதோ ஒரு மகனோ, மகளோ, பேரனோ அல்லது பேத்தியோ இரவு நேரக் காவலுக்கும், துணைக்கும் வந்துவிடுவார்கள்.  இதனால், Mama Miki ஆண்டின் 365 நாட்களும் இரவில் தனிமையை உணர்வதே இல்லை! ஒவ்வொரு இரவும் தன் பிள்ளைகளில் ஒருவரையோ அல்லது பேரக் குழந்தைகளையோ சந்திக்கும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கிறது. 83 வயதில் ஒரு தாய்க்கு இதைவிடப் பெரிய ஆசீர்வாதம் என்ன இருக்க முடியும்? தமிழ் வாசகர்களுக்கு

ஒரு சிறிய பகிர்வு: நாம் என்ன நினைக்கிறோம்? “கூட்டுக்குடும்ப அமைப்பும், பெற்றோரையும் பெரியவர்களையும் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் பண்பாடும் நம் இந்தியாவில் மட்டும்தான் இருக்கிறது” என்பது நம்மில் பலரின் ஆழமான நம்பிக்கை.

ஆனால், இந்தியாவிலிருந்து சுமார் 15,000 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மெக்ஸிகோ நாட்டில், ஒரு முதியவரை எவ்விதச் சுமையுமின்றி, இவ்வளவு நேர்த்தியாகவும் திட்டமிட்டும் கவனித்துக் கொள்வதைக் கண்டபோது என் எண்ணம் மாறியது. அதைவிட மேலாக, மாதம் தவறாமல் நடக்கும் அந்த ‘குடும்ப மறுசந்திப்பு’, அங்கிருக்கும் மைத்துனர்கள், பங்காளிகள் மற்றும் உறவுகளுக்கு இடையே உள்ள பிணைப்பை எவ்வளவு பலப்படுத்துகிறது என்பதை மாமா மூலம் அறிந்தபோது மெய்சிலிர்த்தது. அன்பும் குடும்பப் பிணைப்பும் எல்லைகளையும் கடந்தது என்பதற்கு மம்மா மிக்கியின் (Mama Miki) குடும்பமே சாட்சி!